En dan is het weer bijna moederdag....

Inmiddels is het 23 jaar geleden dat mijn moeder overleed.

Er zijn zoveel momenten geweest waarop ik haar nog bij me had willen hebben. Zoveel vragen die ik haar nog had willen stellen. En hoewel ik geloof dat ze ergens nog dichtbij is, mis ik het kind-zijn. Dat gevoel van geborgenheid.

Mijn moeder had zelf geen makkelijk leven. Geboren in 1944, in een tijd die allesbehalve licht was. Ze groeide op in een gezin met vier oudere broers en zussen, met een vader die hard kon zijn en een moeder die juist altijd liefdevol klaarstond voor iedereen. Een slimme vrouw, die nooit de kans kreeg om zich verder te ontwikkelen.

Mijn moeder nam zich voor: ik word niet zoals mijn moeder.

Zij wilde een moderne, zelfstandige vrouw zijn, met een eigen leven.

Maar het leven liep anders.

Ze trouwde met een man die precies hetzelfde dacht: ik word niet zoals mijn vader.

Hun eerste kind was vaak ziek, zonder duidelijke oorzaak. Wat we nu misschien als een allergie zouden herkennen, bleef toen een groot vraagteken. En net toen het na jaren iets beter leek te gaan, overleed mijn broer.

Het verlies was ondraaglijk.

Mijn vader gaf mijn moeder de schuld.

Ze raakte in een diepe depressie.

Een jaar later verliet hij haar voor een ander.

Het verdriet, het gemis, het gevoel van verraad, ze heeft het nooit kunnen loslaten.

Voor mij was ze een liefdevolle en zorgzame moeder, maar emotioneel vaak niet beschikbaar. Haar pijn zat diep en heeft haar voor de rest van haar leven getekend.

Op haar 55e kreeg ze borstkanker. Na behandelingen leek het even goed te gaan, maar vier jaar later kwam de ziekte terug, dit keer ongeneeslijk. Het ging snel. Door bestralingen verloor ze haar zicht en gehoor. Communicatie ging alleen nog via aanraking. Zo wist ze dat ik het was.

Ze wilde thuis sterven.

En dat is gelukt.

Ik zie het nog voor me: de ambulance, haar eigen bed, de kat die op haar werd gelegd—en hoe ze, door alleen te voelen, wist: ik ben thuis.

Op zondagochtend, na een kus van haar kleinzoon, is ze overleden.

De zon scheen. Het was een prachtige dag om te sterven.

Alleen veel te vroeg.

Vanaf dat moment veranderde mijn leven voorgoed.

Lange tijd droeg ik een overtuiging met me mee: ik wil niet worden zoals jij.

En precies daar zit iets wezenlijks, iets wat we in systemisch werk vaak tegenkomen.

Wat we afwijzen, dragen we onbewust met ons mee.

Wat we niet willen aankijken, blijft zich herhalen.

Mijn weg heeft me geleerd dat vergeving geen goedkeuring is, maar bevrijding.

Dat het erkennen van het leven van je ouders, met alles wat erbij hoort, de enige manier is om echt vrij te worden.

En juist daarin kon ik mijn moeder weer ontmoeten.

Niet alleen in haar pijn, maar ook in haar liefde.

Want ondanks alles was ze er.

Op haar manier.

Altijd.

Deze Moederdag stuur ik een kus naar boven

en denk ik met zachtheid en liefde aan haar terug