Het vergeten kind - Deel 2

En toen waren we niet meer met z’n vieren.

Mijn broer was er niet meer.

Gelach maakte plaats voor stilte en verdriet. Mijn ouders konden elkaar niet vinden in dit immense gemis. Waar mijn moeder dagelijks huilde, pakte mijn vader na een paar dagen het “gewone” leven weer op. Ongeveer een jaar later besloot hij bij ons weg te gaan. Daarmee viel voor mijn moeder het laatste stukje houvast weg en dus ook voor mij.

Ze raakte in een depressie en werd opgenomen in het ziekenhuis. Mijn veilige thuis verdween. Het huis werd verkocht.                       Ik bleef achter met mijn moeder, samen in een kleine woning.

Mijn broer was een lieve, sociale jongen met een groot hart, vooral voor dieren. Mijn ouders waren enorm trots op hem. Na zijn overlijden veranderde dat. Hij werd, onbewust, op een voetstuk geplaatst. En iemand die er niet meer is, kan ook niets meer “fout” doen.

Voor mij voelde het alsof ik opgroeide in zijn schaduw. Hoe hard ik ook mijn best deed, ik kon daar nooit bij in de buurt komen.  Op school was ik niet alleen mezelf, maar vooral “het zusje van…”. Mijn dyslexie maakte het leren extra moeilijk en het zelfvertrouwen dat ik zo nodig had, bleef uit. Thuis bleef het verdriet altijd voelbaar. En daarbovenop kwam de angst van mijn moeder om mij óók te verliezen. Ze werd beschermend. Begrijpelijk.

Maar die bescherming zorgde er ook voor dat ik mezelf steeds kleiner maakte.                                                                                                     Hoe ouder ik werd, hoe meer ik rekening met haar ging houden.                                                                                                                                    Wij waren met z’n tweeën.                                                                                                                                                                                                                   En wat toen voelde als een sterke band, zie ik nu als een diepe emotionele verstrikking.

Systemisch gezien gebeurt hier iets belangrijks:

Wanneer een kind wegvalt en het verdriet geen plek krijgt, verschuift er iets in het familiesysteem. Wat niet wordt aangekeken of gedragen, wordt vaak onbewust door iemand anders opgepakt.

Ik werd niet alleen dochter, maar ook steun, houvast en misschien zelfs een stukje vervanging.

Pas later ben ik gaan zien: dit was niet mijn plek.                                                                                                                                                                      En precies daar begint de weg terug naar jezelf